Pages

Labels

All Rights Reserved By Irfan Erooth. Powered by Blogger.

Monday, December 29

അനാഥ

ഞാന്‍ നടക്കുകയാണ് ... മണിക്കൂറുകളായി , കണ്ണെത്താദൂരത്തോളംപരന്നു കിടക്കുന്ന മണല്‍പരപ്പിലൂടെ ... നിര്‍ത്താതെയുള്ള തിരകളുടെ പാട്ടുകേട്ട് ... കടലില്‍ മെല്ലെ മുങ്ങികൊണ്ടിരിക്കുന്ന സൂര്യന്‍ എന്‍റെ നിഴലിന്‍റെ നീളം വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു ...

ചുവപ്പാര്‍ന്ന ആകാശത്തിന്‍റെ ചെരുവിലൂടെ പക്ഷികള്‍ എങ്ങോട്ടോ പറക്കുന്നു ... ഞാനും അവരെപ്പോലെ ഒരു യാത്രയിലാണ് ... പക്ഷെ ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രം ... എനിക്ക് ലക്ഷ്യമില്ല , കയറികിടക്കാന്‍ വീടുമില്ല ... ഞാനും ഈ കടല്‍തീരത്തെപോലെ ഒരാനാഥന്‍ ...

രാത്രികള്‍ ... എന്‍റെ യാത്രയെ മുടക്കികൊണ്ടിരുന്നു ... രാത്രിയില്‍ ആകാശം നോക്കി ഞാന്‍ മലര്‍ന്നു കിടക്കും ... നക്ഷത്രങ്ങളായി പുനര്‍ജനിച്ച ആത്മാക്കള്‍ അപ്പോള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കും ... മാറി മാറി വരുന്ന മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഞാന്‍ ചന്ദ്രനെ കണ്ടു ... എന്നും ഒരേ കാഴ്ചകളും , ഒരേ സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രം ...


സുഖദുഃഖങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള പരാതിയും പരിഭവവുമെനിക്കില്ല . ഉറക്കമെന്ന മഹാപ്രതിഭാസം ഇടക്കപ്പെഴൊക്കെയോ എന്നെ കീഴടക്കി . ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ മരിച്ചു കിടക്കുകയാണ് . ഓരോ ഉറക്കവും ഒരു മരണമാണ് . സൂര്യന്‍റെ ആദ്യ കിരണങ്ങള്‍ എന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി ... ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി സൂര്യോദയത്തില്‍ നിന്നും അസ്തമയത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം ... വര്‍ഷങ്ങളായി ഞങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയാണ് . ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ഞങ്ങള്‍ ഒത്തു ചേരുന്നു , സന്ധ്യയുടെ ഇരുട്ടില്‍ തനിച്ചാക്കി പിരിയുവാന്‍ ... നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ എന്നും എന്നെ അലട്ടികൊണ്ടിരുന്നത് ഒരൊറ്റ ചിന്തമാത്രം . എവിടെയാവും ഈ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നത്‌ ... ?   

Sunday, February 9

ഫേസ്ബൂക്കിലെ ഗാസ്സക്കാരന്‍ ...




എന്റെ സ്കൂളിലെ മാഗസിനില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച എന്റെ കഥ . വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ... !!!
...................................................

എടാ .... എടാ .... മുസ്തഫ്ക്കന്റെ അരോചകമായ വിളി . ഈ വിളിയോടെയാണ് ഞങ്ങള്‍ അന്‍സാര്‍ സ്കൂള്‍ ഹോസ്റ്റലേര്സിന്റെ ദിനചര്യ ആരംഭിക്കുന്നത് . ഇന്ന് ഞായറാഴ്ചയായതു കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു എല്ലാവരും നേരത്തെ എണീറ്റിട്ടുണ്ട് . പള്ളിയില്‍ പോയി വന്നു സുലൈമാനിയും 3 ബിസ്കറ്റും കഴിച്ചു മെസ്സിലെ അടിയും പിടിയും കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ ബെഡ്ഡില്‍ വന്നു കിടന്നു . എല്ലാവരും കളിക്കാന്‍ പോയിരിക്കുകയാണ് . ഞായറാഴ്ചത്തെ കളി ഭയങ്കര ആവെശമേറിയതാണ് . അടുത്ത ആഴ്ച ജില്ലാ കലോത്സവമായത് കൊണ്ട് കളിക്കാന്‍ പോകരുതെന്ന് പാട്ടുസാര്‍ പ്രത്യേകിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു . അത് കൊണ്ട് കളിക്കാന്‍ പോകേണ്ടെന്നു തീരുമാനിച്ചു . പക്ഷെ എത്ര തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും ഉറക്കം വരുന്നില്ല . മിണ്ടാനും പറയാനുമാണെങ്കില്‍ ആരുമില്ല . ഞാനെണീറ്റു പത്ത് - ബിയുടെ ജനലരികില്‍ പോയിരുന്നു . അവിടെയിരുന്നു പെരുമ്പിലാവ് ടൌണ്‍ കാണാന്‍ നല്ല രസം തോന്നും . അങ്ങനെ കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നപ്പോഴേക്കും എന്റെ ആ ഇരുത്തം എന്റെ
ഫലസ്തീനി ഫേസ്ബുക്ക്‌ ചങ്ങാതി അറാ്ഫാത്തിനോട് സാമ്യമുള്ളത് പോലെ തോന്നി .വളരെ യാദ്രശ്ചികമായിട്ടാണ് ഞാന്‍ അവനെ പരിച്ചയപെടുന്നത് . അവന്‍ അന്നെനിക്കു സ്വയം പരിചയപെടുത്തി തന്നു - ഞാന്‍ അറഫാത്ത് , 15 വയസ്സ് , ഗസ്സയിലെ ഒരു തെരുവില്‍ താമസിക്കുന്നു . എന്നും വെടിയോച്ചകള്‍ കേട്ടുണരും , മരണവാര്‍ത്തകള്‍ കേട്ടുരങ്ങും . ഇത്രയും കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കെന്തോ എനിക്ക് അവനെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അറിയണം എന്ന് തോന്നി . അവന്‍ അവന്റെ ആ വലിയ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി .

" അന്ന് ഞാന്‍ ഗസ്സ ടൌണിലെ വലിയ ഒരു സ്കൂളിലെ 7ാം ക്ലാസ്സ്‌  വിദ്യാര്‍ഥിയായിരുന്നു . പഠനത്തില്‍ കേമന്‍ , പാട്ട് പാടും , ചിത്രങ്ങള്‍ വരക്കും , എന്തിനു കായിക മത്സരങ്ങളില്‍ പോലും അടിപൊളി .... ഇതൊക്കെയായിരുന്നു എന്റെ അധ്യാപകര്‍ക്ക് എന്നെ കുറിച്ച് പറയാനുള്ളത് . അങ്ങനെ ആ സന്തോഷത്തിന്റെ ദിനങ്ങള്‍ കടന്നു പോകുന്നതിന്ടയില്‍ ഇസ്രായേലിന്റെ കഴുകന്മാര്‍ എന്റെ സ്കൂളിനു മുകളില്‍ അവരുടെ ഷെല്ലുകള്‍ വര്‍ഷിച്ചു . പെട്ടെന്ന് പരിസരമാകെ ഇരുണ്ടു പൊടിപടലങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു, ആകെ നിലവിളികള്‍ , കരച്ചിലുകള്‍ , എന്റെ ഉറ്റ സുഹ്രത്തുക്കള്‍ കയ്യും കാലും നഷ്ടപ്പെട്ടു കിടന്നു ഞെരിയുന്നു , അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ എനിക്ക് വേദനയുടെ അസ്വസ്തയും , നിസ്സാഹായാവസ്ഥയുമാണ്‌ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത് . പെട്ടെന്നാണ് അതുണ്ടായത്‌ . സ്കൂള്‍ കെട്ടിടം തകര്‍ന്നു തുടങ്ങി . ഒരു വലിയ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കട്ട എന്റെ നേരെ വന്നു . പിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറക്കുന്നത് ഏതോ ആശുപത്രിയില്‍ കരഞ്ഞു കണ്ണീര്‍ വറ്റിയ എന്റെ ഉമ്മയുടെ അരികെയാണ് . എന്റെ ഉമ്മാക്ക് എന്റെ കാല്‍ മുറിച്ചു മാറ്റി എന്നാ വിവരം എന്നെ അറിയിക്കാന്‍ വക്കുകലില്ലയിരുന്നു . തീര്‍ച്ചയായും അതെനിക്കും താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു . രണ്ടാഴ്ചക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ എത്തി . ആ ദിവസം തൊട്ട് ഈ ലാപ്ടോപ് ആണ് എന്റെ സുഹ്രത്ത്‌ . ഇപ്പോള്‍ രാവിലെ എണീറ്റാല്‍ എന്റെ ലാപ്‌ടോപ്പും എടുത്തു ഞാന്‍ ജനലരികെ ചെന്നിരിക്കും . അവിടെ നിന്നും സ്കൂളില്‍ പോകുന്ന കുട്ടികളെ നോക്കിയിരിക്കാന്‍ എന്ത് രസമാണെന്നോ ? ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് സങ്കടം വരും ഞാനും അങ്ങനെയൊക്കെ പോയതാണല്ലോ എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ . "

എനിക്ക് കൂടുതല്‍ അറിയണം എന്ന് തോന്നി , ഞാന്‍ അവന്റെ കുടുംബത്തെ പറ്റി ചോദിച്ചു .

"എന്റെ കുടുംബം വളരെ ചെറുതാണ് . ഞാന്‍ , ഉപ്പ , ഉമ്മ , പിന്നെ എന്റെ കൊച്ചനുജത്തി സാറ . സ്കൂളില്‍ നടന്ന ആക്രമണത്തിനു ശേഷം രണ്ടു-മൂന്നു മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എന്റെ സാറയെ ഓഫിസില്‍ നിന്നും മടങ്ങും വഴി ഉപ്പ സ്കൂളില്‍ നിന്നും കാറില്‍ കയറ്റി . പക്ഷെ അടുത്ത ജങ്ങ്ഷനില വെച്ച് ആ കഴുകന്മാര്‍ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു . ഉപ്പ കെഞ്ചി പറഞ്ഞിട്ടും അവര്‍ വെറുതെ വിട്ടില്ല . അവര്‍ കാറിനു നേരെ തിരയോഴിച്ചു . എന്റെ ഉപ്പന്റെയും സാറയുടെയും മയത്തുനമസ്കരിക്കാന്‍ പോലും എന്റെ നിശ്ചലമായ കാലുകള്‍ സമ്മതിചില്ല . "

ഇത്രയും പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് പോകാനുള്ള സമയം ആയിരുന്നു . ഞാനവനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ലോഗ് ഔട്ട്‌ ചെയ്യനോരുങ്ങി , പക്ഷെ അവസാനമായി അവന്റെ ഒരു മെസ്സേജ് കൂടി വന്നു . " ഇനിയൊരു ഷെല്‍ എന്റെ തലയില്‍ വന്നു വീഴാതിരിക്കുകയും എന്റെ നേരെ ഒരു ബുള്ളെറ്റ് പാഞ്ഞുവരാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ വീണ്ടും കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്‍ സലാം പറഞ്ഞു .. "

പിന്നെ ഒരിക്കലും ഞാന്‍ അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല . അവനുവേണ്ടി ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാറുണ്ട് . അവനുമായുള്ള സംഭാഷണം എന്നെ ആകെ മാറ്റി . ഞാന്‍ മറ്റാളുകളെ കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി .

അപ്പോഴേക്കും കളി നിര്‍ത്താനുള്ള ബെല്‍ അടിച്ചു . ഞാന്‍ വേഗം ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് ഓടി . ഞാന്‍ അദീപിന്റെ ആഫ്ടറാണ് . വേഗം ചെന്നില്ലെങ്കില്‍ വേറെ ആരെങ്കിലും കയറും . പിന്നെ കുളിക്കാന്‍ ബാത്ത് റൂം കിട്ടാന്‍ പ്രയാസമാണ് . ഇന്നാണെങ്കില്‍ സിവില്‍ സര്‍വീസ് കോച്ചിംഗ് ക്ലാസ്സുമുണ്ട് . . 
.................................................................
(ഞാന്‍ ആ ജനലരികില്‍ നിന്നും എണിറ്റോടി . അപ്പോഴേക്കും പെരുമ്പിലാവ് ടൌണിന്റെ വഴിയോരങ്ങളെല്ലാം സജ്ജീവമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു ..... )